کولبر

هرچه نوشتم برایِ تصویری که ساعتی پیش دیدم، همه را پاک کردم.

تصویر، جسدِ نوجوانِ کولبرِ مریوانیست. تصویر، زندگیِ مردمانِ من است. کلمات قاصرند برابرِ رنجی که تصویر دارد. آنهم وقتی در گوشهیِ تصویر، موبایلها حاضرند، برایِ عکس برداشتن.

کوهستان، برف، گلوله، مرگ، خون، نان، درد، رنج، همه و همه، تکهای از وجودِ مردمانِ این سرزمیناند. بی هیچ امیدی. بی هیچ عشقی. بی هیچ عدالتی.

ما، بیدفاعترین قشرِ کُرهیِ زمینیم.

ماهی سیاه کوچولو...