نامه

نامه خوب است. نامه، تمام ِ احساساتِ آدمی را در قَلبَش جای میدَهد. دوست داشتن را، نفرت را، احترام را، اضطراب را، انتظار را، لبخند را، اشک را و هرچه را که آدمی از خُودَش به دَستان و قَلَمَش داده، نامه، به مُخاطَب میرساند.

دِلم برای روزهای قدیممان لک زده َست. آنوقتها با عشق مینوشتیم. با احتیاط نامه را چسب میزَدیم. تمبر میزدیم و از صندوقهای ِ زرد ِ پُستی، تقاضا میکردیم به مقصد برسند لطفا. صندوقهای ِ عزیز ِ زرد که اکنون آنقدرها خالی مانده اند که بار بسته از جهان ُ کَس نمیداند کُجایَند؟

قلبم لک زده َست برای ِ نامه ای از دوست. نامه ای از یار. نامه ای از خویشاوند. نامه ای از اداره ای.

شاید داریم مخوفناکترین دوران زندگانی را سپری میکُنیم. نامه ها را باید به جَهان پَس داد. نامه ها، در رگانِ آدَمی جاری َند.

هی نامه های ِ عزیز ِ دوست داشتنی! آیا میشَود قَهرِتان را از جَهان پَس گرفته و باز هم شهر را با صندوقهای ِ زرد بدرخشانید؟

هی یار ِ عزیز و دوست داشتنی ِ من! آیا میشود آدرس ِ پُستی َت را به من داده و مرا شاد کُنی؟

های کُره ی ِ گردالوی ِ لعنتی ِ آبی! میشود بگويى ترجُمان کدام آفتابی که به رگان ِ ما سَردی رسیده َست؟ ترجمان کدام ماه که شب، ژرفنای ِ نور را دَریده ست؟

هی زمین! نامه ای پُست کرده ام برایَت. لُطفا به صندوقی زَرد نگاه کن.

ماهی سیاه کوچولو...