هفت به توان ِ ١٢

يك وَقتهايى، دِلت آنقدر از دنيا سير ميشود كه دلت ميخواهد، زمين ُ زمان را به هم دوخته، و خُدا را بابتِ اين جهانِ مسخره اش، محاكمه كنى.. اين حالَت ِ انزجار، چند روز يا يك هفته به طول مى انجامَد در ماه.

به حالتِ عادى و زندگى و روزمره كه برگشتيم، ميبينيم همه چيز در اين دنيا قابل تحمل است. همه چيز. مرگ، تنهايى، پيرى، دور ماندن از خانه، بى پولى، عقب ماندن، و و و و ... همه چيز برايمان سيال و روان ميشود و به زندگى عادى مان برميگرديم تا ماه ِ بعد و هفت روز ِ ديگرش.

خانُمها ميفهمند چه ميگويم. پريود، مقطعى و گذراست هر ماه. اما هيچ كدام از خصوصيات آدمى، دستِ خودش نميماند. و هيچ چيز، شكلِ طبيعى ِ خودش را ندارد، حتى قلبِ آدم.

ماهی سیاه کوچولو...