وَقتى حرفهايَت را نِميجَوى.

آمَدَم از اين ساختمانِ پنج طبقه و سهمِ خودم از آن وَ خوفِ سَهمگينم از اينشَب، بنويسم. وَليكَن طاقتم نَكِشيد.

كُنجى ازين شهرِ عظيم، به من تَعلُق دارد. بايد آرام انديشيد ُ گِريست ُ خُسبيد.