بامدادان

كاش خوابهايى كه ميديدَم، واقِعى بودند. كاش خانه، تُ را داشت. خانه نه، جَهان، تُ را كـَم دارد. مَن تُ را كـَم دارم.

حس ميكنم نبودَنَت هر روز بيشتر به جانَم زَخم ميزنَد.

عادَت كرده ام؟ نكرده ام؟ نميدانم.

فقط ميدانَم كاش مَن مُرده بودم.

هَمين.