#کارزار_منع_خشونت_خانوادگی

خشونت، لمس شدنیست. آدمى تا لمسش نكند، دركش سخت ميبايد. فهم و درك، دو مقوله ى جدايند. ما زنانى را ميفهميم كه مورد خشونت قرار گرفته اند، اما دركشان نميكنيم.

خشونت، تنها به جسم خلاصه نميشود. به روان هم ميرسد. به روان كه برسد، آدمى كارش تمام است. روياها، هدفها، شاديها، لبخندها، و تمام اميالِ آدمى، به همنشينى با گور ميرسد. ما، نيمى از جهان را تشكيل داده ايم. نيمى كه، آن نيمِ ديگر، از مايَند كه ميزيند. و همان نيمِ ديگر، دست به خشونت عليه آفريننده هاى ِخود ميزنند. ما، نيمه ى دوم ِجهان نيستيم. چراكه نيمه هاىِ دوم، نمى آفرينند. تولدها، از نيمه هاىِ اول است. زندگى، به طرز فجيعى، با ما بازى ميكند. نيمه هاىِ اول، نيمه هاىِ دوم، خشونت، خودسوزى، خودكشى، روان تنى و ... همه و همه براىِ نابودىِ انسان، دست به دست هم داده اند. تا انسان، قلبى آكنده از سياهى داشته باشد. تا به سفيدى ِبيكرانِ كهكهشان دست نيابد هرگز.

خشونت عليه زنان، يك داستان دارد به درازاىِ تاريخ. و تك تكِ ما زنان را گريبانگير بوده. از آغازِ جهان تا پايانش. هر كدام به نوعى و در زمانى متفاوت. اما چيزى كه فراموش ميشود، عـُصيان است. براىِ نفس كشيدن ِبه حق. عُصيانى به درازاىِ تاريخ. سرشار از تنهايى.

برچسبها: یک زن در جان ِ من

+ ۱۳۹۶/۰۳/۰۲ صُـبحى سليمى