اين براىِ كسانى ست كه اگر بخوانند، متوجه ميشوند مخاطب ِ اين پُست هستند يا نيستند. با تشكر.

حس بدى دارد، خُفتن لابِلاىِ دستنوشته هايى كه تصميم به سوزاندَنشان دارى و كبريت در دستهايت ميگِريَد و بخواهى ديگر، قِيدَش را بزنى. و دردَت بيايَد اما رنجهايَت در مسير، بيشتر دردت مياوَرد و بيشتر دوست داشته باشى، ادامه ى ِ مسير را به تَنهايى و دور از واقعيات ِ چندش آور سالهاى ِ قبل، دور از بعضيها كه در مسير دوستِشان شدى حتى، باشى. دور باشى و از دروغهاى ِ كثير و شُعارهاىِ كثيفِ شان، آسيب نبينى.

بعضى زخمها در زندگىِ آدم، تا پايان ِ جهان، جايِشان تير ميكِشد. اما اين اتفاقِ بُزُرگى ست كه مى افتد: بُريدَن.

آدمى به آرامش و حقيقت نياز دارد. نه چيز ِ بيشترى.