دور از خانه

چندینبار نوشتهام که اینجا، وفادارترینِ عالَم و اَمنترین و آرامترین جایِ جهان است.

و اَکنون، اِقرار میکُنم که ازخانه نیلوبلاگ اَمنترین و آرامترین جایِ جهان است. وفایَش هم به "دو عالَم ندهم".

اما، آدمی، رؤیاهایِ زیادی دارد و باید دِلکندَن را بَلَد باشد؛

از خانه... از دیار... از یاران... از یار.

باید یاد بگیرَد بروَد و

عشقِ تمامِ کسانی را که دوستشان دارَد، به دیوارِ قلبَش بیاویزد؛ برایِ لبخند. برایِ شادی. برایِ مرهَم.

که قلبِ آدمی، زخمیترین جایِ دُنیاست.

باید یاد بگیرَد، تنهایی و اندوهِ آدمی، اَزَلی و اَبَدیست. چراکه عُمرِ آدمی، آنچنان که باید، نَشاید.

خانههامان گرم و آباد. چونان آغوشِ خُداوندگارِ مهر.

ماهی سیاه کوچولو...